Jakie znaczenie ma Adwent dla życia duchowego chrześcijanina w trzecim tysiącleciu chrześcijaństwa?
Czas Adwentu jest wyjątkową okazją do przebudzenia duchowego. To jest dogodny czas do nazwania w sobie pewnych tęsknot za Jezusem Chrystusem, które mogły zostać zagłuszone przez sprawy codzienne. Jest to również szansa, aby spojrzeć na siebie przez pryzmat swojego serca, czyli tego, co w nas najgłębsze, a czego tak często nie chcemy uwzględniać. Ale to także dobra chwila, aby zapytać: czy nie przypisałem sobie samemu monopolu na pojmowanie życia, rozumienie Kościoła, a nawet samego Jezusa Chrystusa?
Jakie zadania ludzie mogliby postawić sobie na czas Adwentu? Jest to swoiste zmaganie się z czasem. I można tutaj postawić przed sobą takie zadania, które odnosiłyby się do czasu. Dobrze jest w tym okresie dokonać oceny wykorzystania czasu kończącego się roku kalendarzowego. Jaki to był czas? Co dokonało się w mijającym roku? Warto zaplanować sobie czas na rok najbliższy, jeśli będzie nam dany. W planowaniu czasu każdy powinien uwzględnić swoją sytuację życiową, aby to planowanie odpowiednio rozłożyć, z różnym  akcentami, aby zatroszczyć się o obecność Boga w swoim życiu. Jest to czas, aby swoje życie skierować w stronę Boga, który przychodzi – jest to swoiste oczekiwanie na nadchodzącego wyczekiwanego gościa. W czasie adwentu powinna dominować radosna nadzieja. Kościół, bowiem poprzez liturgię tego okresu budzi w nas uczucia nadziei, tęsknoty i radosnego oczekiwania. Od pierwszej niedzieli Adwentu do 16 grudnia akcentowany jest eschatologiczny charakter tego okresu. Nasze spojrzenie jest skierowane na drugie przyjście Chrystusa w chwale. Druga część zaczyna się 17 grudnia i kończy w Wigilię Narodzenia Pańskiego. Tutaj główny akcent liturgii jest położony na pierwsze przyjście Chrystusa w Jego narodzeniu w Betlejem. Oczekiwanie na przyjście Jezusa jest źródłem radości. Jakkolwiek przygotowanie na przyjście Pana polega na oczekiwaniu i pokucie, stąd fioletowy kolor szat liturgicznych, to jednak pokuta jest przepełniona radością. Adwent nie ma charakteru pokutnego w takim samym sensie jak Wielki Post. Jest jednak również czasem nawrócenia i pokuty.

Źródło: https://snebelchatow.pl/symbole-adwentu-co-oznaczaja-i-jak-wzbogacaja-duchowy-czas-oczekiwania
O znaczeniu Adwentu w życiu chrześcijanina!

Gotujmy drogę Panu

Święta Katarzyna Aleksandryjska to chrześcijańska męczennica, jedna z  Czternastu Świętych Wspomożycieli, czczona przez Kościół katolicki i prawosławny. Według tradycji była wykształconą, bogatą i piękną chrześcijanką, która w III lub IV wieku poniosła śmierć męczeńską. Odmówiła złożenia ofiary pogańskim bogom, co doprowadziło do jej skazania. Według legendy, po zwycięskiej dyskusji z pięćdziesięcioma mędrcami, została skazana na tortury, a następnie ścięta, ponieważ narzędzie tortur (koło) uległo zniszczeniu. W ikonografii często przedstawiana jest w bogatym stroju z diademem lub koroną. Symbolami jej męczeństwa są koło i miecz. Nosi także palmę męczeństwa i lilię (symbolizującą czystość). Czasami u jej stóp znajduje się postać cesarza.
Kult świętej rozprzestrzenił się z Egiptu na cały chrześcijański Wschód, a później dotarł na Zachód. Jest patronką wielu grup, w tym: kolejarzy (zwłaszcza w Polsce), studentów, uczonych, filozofów, dziewic, żon, piekarzy, młynarzy, drukarzy.

Źródło: https://depositphotos.com/pl/illustration/saint-catherine-alexandria-kneels-palm-branch-attributes-her-martyrdomsword-
618972416.html

Nauczanie Kościoła katolickiego na temat ubogich jest  bardzo stanowcze i można je streścić w haśle „Kościół ubogi i dla ubogich”, które często powtarza papież Franciszek. Miłość do ubogich, czyli tzw. „opcja na rzecz ubogich”, jest fundamentalną częścią chrześcijańskiej wiary i tradycji. Główne aspekty tego nauczania to:
• Obecność Chrystusa w ubogich: Kościół naucza, że w ubogich i cierpiących odnajduje
się wizerunek Jezusa Chrystusa, który sam stał się ubogi, aby innych ubogacić.
Zaniedbywanie ubogich jest traktowane jako zdrada nauczania Jezusa.
• Boża troska: Pismo Święte wielokrotnie podkreśla, że Bóg „słucha”, „broni” i „zbawia”
ubogich, a ich ufność nigdy Go nie zawiedzie.
• Obowiązek miłości i solidarności: Pomoc ubogim wynika z Ewangelii i jest jednym z
motywów do pracy (aby mieć z czego dawać potrzebującym). Kościół wzywa do
solidarności i aktywnego działania na rzecz integralnego rozwoju człowieka, zarówno
w wymiarze materialnym, jak i duchowym.
• Działania praktyczne: Kościół, poprzez organizacje takie jak Caritas i inne inicjatywy
parafialne, angażuje się w konkretną pomoc, taką jak prowadzenie jadłodajni,
programy edukacyjne, wsparcie duchowe i materialne dla osób w kryzysie.
• Ubóstwo jako wartość duchowa: Jednocześnie Kościół rozróżnia ubóstwo materialne
(będące złem, z którym należy walczyć) od „ubóstwa w duchu”, które jest cnotą
ewangeliczną, oznaczającą wolność od przywiązania do dóbr materialnych i ufność w Bogu.

Nauka społeczna Kościoła podkreśla, że ubóstwo jest stanem negatywnym, ukazującym słabość społeczeństwa i nakłada na wszystkich chrześcijan obowiązek walki z nim w każdej jego formie.

Źródło: https://kedzierzyn-kozle.oblaci.pl/2018/11/17/list-biskupa-opolskiego-na-ii-swiatowy-dzien-ubogich-tekst/

„Matka i głowa wszystkich kościołów Miasta i Świata” – tak brzmi napis znajdujący się  na fasadzie Bazyliki Laterańskiej. Dziś obchodzimy rocznicę jej poświęcenia. Naturalnie może zrodzić się w nas pytanie: dlaczego katolicy na całym świecie świętują rocznicę poświęcenia właśnie tego jednego kościoła? Ten fakt budzi lekkie zdziwienie, tym bardziej że najbardziej rozpoznawalną bazyliką jest Bazylika św. Piotra w Watykanie. To tam mieszka papież, tam także odbywają się najważniejsze celebracje liturgiczne. Dlaczego zatem nie wspominamy poświęcenia właśnie jej? To Bazylika św. Jana na Lateranie jest katedrą biskupa Rzymu, a więc samego papieża. W jej murach przez wieki modlili się papieże, a sobory podejmowały decyzje, które kształtowały dzieje wiary. Dzisiejsze święto nie jest jednak jedynie wspomnieniem historii. To dzień, w którym uświadamiamy sobie, że Kościół to nie tylko mury, ale wspólnota ludzi, w których żyje Bóg. Sobór Watykański II przypomina: „Wszystkie wspólnoty wiernych pozostają w łączności z Kościołem Rzymskim, który przewodniczy w miłości”. Dzisiejsze święto jest więc świętem naszej duchowej jedności – jedności, której widzialną głową na ziemi jest papież. Bazylika Laterańska, choć zbudowana z kamienia, jest znakiem duchowej świątyni, którą Bóg wznosi w nas. Dlatego jej święto obchodzimy na całym świecie. Benedykt XVI mówił: „Każdy kościół materialny jest znakiem Kościoła żywego – wspólnoty wiernych, w której Bóg pragnie mieszkać”. Dzisiejsze święto jest więc wezwaniem do odnowienia naszej wiary i wspólnoty. Niech nasze serca staną się świątyniami, w których Chrystus jest obecny – przez modlitwę, przebaczenie i miłość. Bo świątynia Boga nie stoi tylko w Rzymie, lecz w każdym sercu chrześcijanina. A jeśli w tym sercu Bóg jest czczony, wtedy Kościół naprawdę żyje.

Źródło: https://www.istockphoto.com/pl/search/2/image-film?phrase=bazylika+św+jana+na+lateranie+obrazy
https://www.slowo.redemptor.pl/pl/17295/22952/rocznica-poswiecenia-bazyliki-lateranskiej-–-swieto.html