Kościół widzi w nabożeństwie do Serca Jezusowego znak miłości Boga ku ludziom. Chce także rozbudzić w sercach ludzkich wzajemną miłość ku Bogu poprzez to nabożeństwo. Nadto sam Chrystus nadał temu nabożeństwu wybitnie kierunek ekspiacyjny: ma nas ono uwrażliwiać na grzech, mobilizować w imię miłości Chrystusa do walki z nim oraz do wynagradzania za tych, którzy najwięcej ranią Boże Serce. Bóg jest miłością. Z miłości Bożego Serca istnieje cały wszechświat i rodzaj ludzki. Kiedy zaś rodzaj ludzki sprzeniewierzył się Panu Bogu, swojemu Stwórcy, Bóg nadal go nie przestał miłować. Dowodem zaś tej niepojętej miłości było to, że dał swojego Syna. Uosobieniem tej największej Bożej miłości jest Serce Jezusowe. Ta właśnie miłość dla rodzaju ludzkiego kazała Jezusowi przyjść na ziemię, przyjąć dla zbawienia rodzaju ludzkiego okrutną mękę i śmierć. Z miłości tego Serca powstał Kościół, sakramenty święte, a wśród nich Sakrament Miłości – Eucharystia. Nabożeństwo do Serca Jezusowego nakłada również zobowiązania. Człowiek nie powinien nadużywać dobroci Bożego Serca. Powinien mieć do tego Serca nieograniczone zaufanie. Dlatego może i powinien uciekać się do tegoż Serca we wszystkich swoich potrzebach. Nie powinien jednak ranić tegoż Serca na nowo grzechami. Kiedy jednak słabość ludzka na nowo pchnie nas w bagno grzechu i w niewolę szatana, mamy prawo zawsze ufać w miłosierdzie Boże, które gotowe jest przyjść nam z pomocą i nas wybawić  Nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusowego skłania również do aktów pokutnych za grzechy innych. Kto miłuje Boże Serce, ten będzie starał się temuż Sercu wynagradzać za grzechy braci. Tak więc nabożeństwo to budzi także świadomość i odpowiedzialność społeczną. Nabożeństwo do Serca Jezusowego nagli do naśladowania cnót tego Serca – a przede wszystkim miłości we wszelkich jej przejawach. Istnieją rozmaite formy czci Najświętszego Serca Pana Jezusa. Jedną z nich jest coroczna uroczystość, obchodzona w piątek po oktawie Bożego Ciała. Miesiąc czerwiec jest miesiącem Serca Jezusowego; szczególnym orędownikiem tej formy kultu był papież Leona XIII (+ 1903) i jego następcy. Często spotyka się także wizerunki Serca Jezusowego: w postaci medalików, obrazków, obrazów ściennych, figur. Liczne są także świątynie poświęcone Sercu Jezusa – w samej Polsce jest ich ok. 400. Wiele narodów i państw poświęciło się Sercu Pana Jezusa, m.in. Ekwador, Kolumbia, Belgia, Hiszpania, Francja, Meksyk, Polska. Istnieją też zakony pod nazwą Serca Jezusowego – m.in. sercanki, siostry Sacre Coeur, siostry urszulanki Serca Jezusa Konającego.

Źródło: Obraz AI
https://wagrowiec.paulini.pl/?page_id=225

W pierwszych wiekach chrześcijaństwa teologia katolicka wypracowywała różne pojęcia, które miały wyrazić to, co było doświadczeniem życia chrześcijan: że Bóg jest Ojcem, Synem i Duchem Świętym. Doświadczenie Trójcy Świętej stało się rewolucją w rozumieniu świata. Odkrycie, że Bóg nie jest sam w sensie zamkniętej w sobie monady, ale wspólnotą trzech osób, ma radykalne znaczenie dla rozumienia świata i nas samych. Myśl grecka, w zasadniczy sposób oddziałująca na kulturę europejską, jedność uznawała za doskonałość i pełnię. Poprzez praktyki ascetyczne dążono do jedności, do pozbycia się wielości i różnorodności, do tego, aby wszystko stało się jednym. Stało za tym pragnienie stabilności i porządku życia. W myśli greckiej uciekano od wszystkiego, co jest zmienne. Tymczasem u początku wszystkiego, na co patrzymy, nie jest jedyność, ale wielość i różnorodność. Jedność Boga jest jednością przez miłość: to nie jedność kolektywu czy utożsamienia, ale jedność osób wzajemnie obdarowujących się i przyjmujących siebie w miłości. U początku wszystkiego jest zatem miłość – w miłości różnorodność nie jest złem, ale błogosławieństwem, bo to właśnie dzięki niej można siebie obdarowywać i przyjmować. Dzięki odkryciu Boga, który jest Trójcą, zmienia się nasze rozumienie człowieka. W Starym Testamencie objawia się osobowa godność człowieka, stworzonego na obraz i podobieństwo Boga. Objawienie to dopełniło się w tajemnicy Wcielenia, gdy Jezus stał się człowiekiem, utożsamiając się z każdym z nas i każdego z nas zbawiając osobiście. Tajemnica Trójcy Świętej mówi jeszcze więcej: mówi, że człowiek jest relacją. Nie jest pełen, dopóki żyje tylko dla siebie. Pełen człowiek to ten, który żyje w relacji do drugiego. Ze swej natury jesteśmy stworzeni do tego, aby być kochanymi i aby kochać. Nasza różnorodność jest bogactwem, bo gdybyśmy wszyscy mieli wszystko, nikt nikomu nie byłby potrzebny. Różnorodność ta ma swoje źródło w obrazie Boga – różności trzech Osób, które są jedno w miłości. Odkrycie Trójcy Świętej pozwala zrozumieć motyw stworzenia świata. Według koncepcji platońskiej świat jest emanacją Boga, efektem przelewania się pełni życia w Bogu. Inna koncepcja mówi, że Bóg potrzebował kogoś, kogo mógłby obdarować miłością. Obie te koncepcje umniejszają człowieka, ale umniejszają również Boga, w którym miałby istnieć jakiś brak albo jakaś potrzeba. Tylko jeśli uznamy, że Bóg jest doskonałą w miłości wspólnotą obdarowujących się osób możemy zrozumieć, że zechciał on stworzyć człowieka, by mógł uczestniczyć w Jego szczęściu. Tajemnica Trójcy Świętej jest więc gwarantem stworzenia człowieka z miłości i w wolności, bez żadnej konieczności – aby człowiek żył w komunii, jako obdarowany i obdarowujący.

Źródło: AI

             https://www.przewodnik-katolicki.pl/Archiwum/2012/Przewodnik-Katolicki-46-2012/Archidiecezja-Gnieznienska/Zrozumiec-niepojeta-Trojce

Św. Pius X. Papież, który pozwolił dzieciom przystępować do Komunii Świętej. Jest jednym ze świętych papieży XX w., to jemu zawdzięczamy m.in. zachętę do praktykowania częstej Komunii  św. oraz dopuszczenie do niej dzieci. A wszystko zaczęło się od pewnej rozmowy z biskupem jego rodzinnej diecezji. Przed wyborem na biskupa Rzymu Pius X nazywał się Giuseppe Melchiore Sarto, a pochodził z ubogiej rodziny z regionu Veneto (okolice Wenecji). Jego ojciec był podobno Polakiem, jednak nie ma co do tego pewności. Za to ze spokojem serca możemy uznać, że rodzina była pobożna, bo już kilkuletni Giuseppe drążył rodzicom dziurę w brzuchu, że on też chce przyjmować Ciało Pańskie. Ci wysłali go ze sprawą do proboszcza, a ten odesłał chłopca do biskupa. Kiedy Giuseppe wyłuszczył całą kwestię (zapewne spotkali się podczas wizytacji w parafii), hierarcha odparł: „A co ty, dziecko, wiesz na temat Ciała Pańskiego?”. Na to rezolutny chłopiec odparł: „To jest Chrystus. Ksiądz biskup wie coś więcej?”. Na szczęście purpurat okazał się mieć dystans do swojej purpury oraz odzianej w nią osoby i zamiast zbesztać rozmówcę, roześmiał się i odparł, że niestety, takie są prawa w Kościele, że nie może dopuścić Giuseppe do stołu Pańskiego. Po czym dodał: „Jak kiedyś zostaniesz papieżem, będziesz mógł to zmienić”. I wyprorokował. Boży sługa Giuseppe wstąpił do seminarium diecezjalnego i w 1858 r. przyjął święcenia, korzystając z dyspensy, gdyż był na to jeszcze za młody (brakowało mu kilku miesięcy do kanonicznego wieku). Mimo że pochodził z ubogiej rodziny, jego miłość do wiernych i wypływająca z niej gorliwa posługa, a także talent administracyjny sprawiły, że po nieco ponad dwudziestu latach pracy w parafiach został kierownikiem duchowym w seminarium oraz kanclerzem diecezji. Po dziewięciu latach, w 1884 r. otrzymał sakrę biskupią i został ordynariuszem Mantui. Nie był przeciętnym biskupem, skoro po kolejnych dziewięciu latach otrzymał kapelusz kardynalski i został patriarchą Wenecji. Kiedy w 1903 r. zmarł Leon XIII, kard. Giuseppe Sarto został wybrany na papieża. Już dwa lata po wyborze na Stolicę Piotrową Pius X przywrócił praktykę codziennej Komunii św. A co z wczesną Komunią św.? Pius X nie zrezygnował ze swojego marzenia z dzieciństwa. W 1910 r. wydany został dekret, na mocy którego do stołu Pańskiego mogą przystępować już kilkuletnie dzieci. Wystarczy, że rozumieją, Kogo spożywają. Pius X zmarł w 1914 r., niewiele po wybuchu I wojny światowej. Ofiarował swoje życie w intencji jej jak najszybszego zakończenia.

Źródło: Obraz AI
https://pl.aleteia.org/2018/08/21/sw-pius-x-papiez-ktory-pozwolil-dzieciom-przystepowac-do-komunii-wszyscy-swietni

Maj w Kościele katolickim jest miesiącem szczególnie poświęconym Matce Bożej. Przez cały miesiąc odprawiane są nabożeństwa majowe, które są najbardziej popularną formą czci Matki Bożej w tym czasie. Centralną częścią nabożeństwa majowego jest Litania Loretańska, jeden ze wspaniałych hymnów na cześć Maryi, w którym wysławiane są Jej wielkie cnoty i przywileje, jakimi obdarzył Ją Bóg. To piękny zbiór komplementów dla Maryi. Nie ma pewności, kiedy powstała Litania Loretańska. Prawdopodobnie jakaś jej wersja znana była już w XII wieku we Francji. Pewne jest to, że zatwierdził ją oficjalnie papież Sykstus V w 1578 r. Nazwę „Loretańska” otrzymała od miejscowości Loretto we Włoszech, gdzie była szczególnie  propagowana i odmawiana prawdopodobnie od 1531 r. Przypuszcza się, że część tytułów Maryi pochodzi z wpisów w księgach sanktuarium Domku Loretańskiego. W Polsce nabożeństwa majowe swoją tradycją sięgają połowy XIX wieku, najczęściej odprawiane są w kościołach, ale również znany jest zwyczaj gromadzenia się wiernych przy krzyżach i przydrożnych kapliczkach. Papież Franciszek w liście z 25 kwietnia do wszystkich wiernych na maj 2020 roku napisał: „Zbliża się maj, miesiąc, w którym lud Boży szczególnie żarliwie wyraża swoją miłość i nabożeństwo do Dziewicy Maryi. Do tradycji tego miesiąca należy odmawianie różańca w domu, w kręgu rodzinnym. Dlatego postanowiłem, żeby w maju zaproponować wszystkim odkrycie na nowo piękna odmawiania różańca w domu. Można to uczynić razem lub samemu, zadecydujcie w zależności od sytuacji, doceniając obie możliwości (…) wykorzystajmy ten czas do odkrycia na nowo piękna modlitwy różańcowej i tradycji nabożeństw majowych”.

Źródło: Obraz AI
https://ordynariat.ormianie.pl/index.php/2879-maj-miesiac-poswiecony-matce-bozej