Urodził się w 956 roku w czeskich Libicach. W wieku 27 lat został biskupem w Pradze. Jako biskup Pragi hojnie wspierał ubogich oraz budowę kościołów. Zdecydowanie sprzeciwiał się wielożeństwu, rozwiązłości, niesprawiedliwości i intrygom czeskich możnowładców, co w efekcie spowodowało jego konflikt z księciem Bolesławem II. Opuścił Pragę i udał się do klasztoru benedyktynów w Rzymie. Tam zrezygnował z godności biskupiej i prowadził życie mnicha. Prowadził je w ascezie, na modlitwie, czytaniu i pracy fizycznej. Po kilku latach, ulegając naleganiom papieża i poselstwom rodaków, powrócił do Pragi. Musiał ją jednak opuścić na zawsze, gdy zamordowano jego czterech braci, nastawano również na jego życie. Św. Wojciech nie mając możliwości powrotu do Czech, gdzie wymordowano jego rodzinę, znalazł oparcie na dworze Bolesława Chrobrego. W 997 roku wyruszył w podróż misyjną do pogańskich Prus. Jednak już pierwsze spotkanie z Prusami okazało się niepomyślne. Odrzucili oni głoszoną przez misjonarzy Ewangelię i nakazali im opuścić swoje ziemie. Kilka dni później, 23 kwietnia 997 roku, w miejscowości Święty Gaj, Wojciech Sławnikowic zginął śmiercią męczeńską. Książę Bolesław Chrobry wykupił od Prusaków ciało świętego. Doczesne szczątki św. Wojciecha spoczęły w katedrze gnieźnieńskiej, która od tego momentu stała się miejscem szybko rozprzestrzeniającego się na całą Europę kultu męczennika. Relikwie św. Wojciecha są dla naszej ojczyzny bezcennym darem, są one także materialnym świadectwem jego całkowitego poświęcenia się dla Chrystusa i dla Kościoła. Cenniejsze jednak niż same relikwie jest to, o czym one przypominają i czego są pamiątką. Nad relikwiami św. Wojciecha wyrosła w Polsce wiara. Na wierze i miłości Wojciecha w młodym polskim królestwie wyrosła wspólnota wiary i miłości, a więc Kościół.

Źródło: Obraz AI
https://www.slowo.redemptor.pl/pl/1204/7463/sw-wojciecha-biskupa-i-meczennika-glownego-patrona-polski-–-uroczystosc.html

Inspiracją dla ustanowienia tego święta było pragnienie Jezusa, które przekazała Siostra Faustyna. Pan Jezus powiedział do niej: Pragnę, ażeby pierwsza niedziela po Wielkanocy była świętem Miłosierdzia (Dz. 299). Pragnę, aby święto Miłosierdzia, było ucieczką i schronieniem dla wszystkich dusz, a szczególnie dla biednych grzeszników. W dniu tym otwarte są wnętrzności miłosierdzia Mego, wylewam całe morze łask na dusze, które się zbliżą do źródła miłosierdzia Mojego. Która dusza przystąpi do spowiedzi i Komunii świętej, dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar. W dniu tym otwarte są wszystkie upusty Boże, przez które płyną łaski (Dz. 699). Jakie łaski można otrzymać w niedzielę Miłosierdzia Bożego? W wielu objawieniach Pan Jezus określił nie tylko miejsce święta w kalendarzu liturgicznym Kościoła, ale także motyw i cel jego ustanowienia, sposób przygotowania i obchodzenia oraz wielkie obietnice. Największą z nich jest łaska „zupełnego odpuszczenia win i kar” związana z Komunią świętą przyjętą w tym dniu po dobrze odprawionej spowiedzi (bez przywiązania do najmniejszego grzechu), w duchu nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego, czyli w postawie ufności wobec Boga i czynnej miłości bliźniego. Jest to łaska większa od odpustu zupełnego. Ten polega bowiem tylko na darowaniu kar doczesnych należnych za popełnione grzechy, ale nie jest nigdy odpuszczeniem samy win. Najszczególniejsza łaska jest zasadniczo również większa niż łaski sześciu sakramentów z wyjątkiem sakramentu chrztu: albowiem odpuszczenie wszystkich win i kar jest tylko sakramentalną łaską chrztu świętego. W przytoczonych zaś obietnicach Chrystus związał odpuszczenie win i kar z Komunią świętą przyjętą w święto Miłosierdzia, czyli pod tym względem podniósł ją do rzędu „drugiego chrztu”.

Źródło: Obraz AI
http://bernardyniskepe.com/index.php/310

Myśleliście, że święta kończą się w Poniedziałek Wielkanocny? Nic bardziej mylnego. Do najbliższej niedzieli (zwanej niedzielą Miłosierdzia Bożego) trwa jedna wielka uroczystość. To oktawa (czyli 8 dni). Jak dobrze obchodzić Oktawę Wielkiej Nocy? Po reformie liturgicznej wiele oktaw zostało zniesionych, ale nie ta. To najważniejsza i najbardziej radosna oktawa jaka istnieje. W czasie Liturgii Paschalnej Kościół wybucha taką radością, że chce się nią dzielić i świętować przez cały najbliższy tydzień. Zakończy ją dopiero Niedziela Miłosierdzia Bożego, która będzie jej ostatnim dniem. W trakcie trwania Oktawy Wielkanocnej każdy dzień ma  rangę uroczystości i jest tak samo ważny, jak Niedziela Zmartwychwstania. Znosi też wszystkie inne święta, wspomnienia oraz posty, dlatego w pierwszy piątek po Wielkanocy nie obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych. Liturgia wszystkich dni oktawy powinna być sprawowana szczególnie uroczyście. Powtarzalność czytań i modlitw uzmysławia nam inną rachubę czasu. Po reformie Piusa XII, kontynuowanej także Jana XXIII, do dzisiaj przetrwały jedynie dwie oktawy: Bożego Narodzenia i Wielkiej Nocy. Z czego jedynie ta druga ma tzw. pierwszą rangę, czyli znosi wszystkie inne święta i posty, zachowując charakter uroczystości liturgicznej. Nawet w pisowni podkreśla się tą wyjątkowość, zapisując ją z wielkiej litery. W czasie Oktawy Wielkanocnej w tygodniu nie ma obowiązku uczestnictwa we Mszy Świętej, ale Kościół zachęca, aby przede wszystkim za pomocą Eucharystii podkreślić uroczysty charakter tych dni. Każdego dnia usłyszymy na nich fragmenty Ewangelii, które opowiadają o spotkaniach jakie Jezus odbywał z uczniami po swoim zmartwychwstaniu. Możemy zobaczyć jak Dobra Nowina rozchodziła się po pierwszym Kościele. Uciesz się Oktawą Wielkiej Nocy i nie zapomnij każdego jej dnia ofiarować Jezusowi, który Zmartwychwstał, byśmy my mogli żyć wiecznie. Spróbuj w tygodniu uczestniczyć we Mszy Świętej. Jeśli zaplanowałeś jakieś piątkowe posty i wyrzeczenia – odpuść sobie! Twoje świętowanie jest wyrazem wiary w to, co zrobił dla nas Jezus. Dla ciebie też. Uciesz się tym,

Źródło: Obraz AI
https://warszawa.saletyni.pl/co-to-jest-oktawa-wielkiej-nocy-i-jak-ja-swietowac-3/

W tym dniu obchodzimy Uroczystość Zwiastowania Pańskiego. To dokładnie 9 miesięcy przed Bożym Narodzeniem. W 1998r. Konferencja Episkopatu Polski ustanawia Dzień Świętości Życia. Jest to odpowiedź na apel Jana Pawła II zawarty w encyklice „Evangelium Vitae” z 1995 roku. Słowa te do dziś poruszają serca wielu osób „Życie ludzkie jest święte i nienaruszalne w każdej chwili swego istnienia, także w fazie początkowej, która poprzedza narodziny. Człowiek już w łonie matki należy do Boga, bo Ten, który wszystko przenika i zna, tworzy go i kształtuje swoimi rękoma, widzi go, gdy jest jeszcze małym, bezkształtnym embrionem i potrafi w nim dostrzec dorosłego człowieka, którym stanie się on w przyszłości i którego dni są już policzone, a powołanie już zapisane w księdze żywota” (EV 61). Coroczne obchodzenie Dnia Świętości Życia ma na celu budzić wrażliwość na sens i wartość ludzkiego życia na każdym jego etapie oraz zwrócić uwagę jak bardzo potrzebna jest szczególna troska o życie. Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego Duchowa Adopcja jest modlitwą w intencji dziecka zagrożonego zabiciem w łonie matki. Trwa dziewięć miesięcy i polega na codziennym odmawianiu jednej tajemnicy różańcowej (Ojcze nasz i 10 Zdrowaś Maryjo) oraz krótkiej modlitwy w intencji dziecka i jego rodziców. Do modlitw można dołączyć dowolnie wybrane dobre postanowienia. Modlitwa Duchowej Adopcji Każdego dnia osoby, które przystąpiły do duchowej adopcji dzieci poczętych odmawiają jedną dziesiątkę różańca oraz poniższą modlitwę:
Panie Jezu za wstawiennictwem Twojej Matki Maryi, która urodziła Cię z miłością oraz za wstawiennictwem  świętego Józefa, “Człowieka Zawierzenia”, który opiekował się Tobą, proszę Cię w intencji tego nienarodzonego dziecka, które znajduje się w niebezpieczeństwie zagłady i które duchowo adoptowałem. Proszę, daj rodzicom tego dziecka miłość i odwagę, aby zachowali je przy życiu, które Ty sam mu przeznaczyłeś. Amen.

Źródło: Obraz AI
https://www.dorodzin.pl/dzien-swietosci-zycia/