Dla każdego członka Kościoła data 2 luty kojarzy się głównie ze świętem Ofiarowania Pańskiego inaczej nazywanym świętem Matki Gromniczej. Aby przybliżyć cel i ideę tego święta warto przytoczyć słowa mnicha benedyktyńskiego Anselma Gruna – Święto Ofiarowania Pańskiego zaprasza nas, by przyjąć Chrystusa do wewnętrznej świątyni naszego serca. Wesele między Bogiem i człowiekiem odbywa się wtedy, gdy pozwalamy wejść Chrystusowi do wewnętrznej świątyni zamku naszej duszy. Znajduje to swój wyraz podczas święta w procesji ze świecami. Na rozpoczęcie Eucharystii wspólnota zbiera się w ciemnym przedsionku kościoła. Kapłan święci świece i zapala je. Następnie wszyscy wchodzą z płonącymi świecami do kościoła. Jest to obraz tego, że do świątyni naszej duszy wchodzi światło Jezusa Chrystusa i rozświetla wszystko, co jest tam jeszcze ciemne i jeszcze niewyzwolone. Święto to bogate jest w symbolikę światła, a to dzięki Ewangelii według której Jezus zgodnie z prawem żydowskim będąc pierworodnym synem został ofiarowany Bogu w świątyni jerozolimskiej. Podkreślają to słowa starca Symeona, który w proroctwie nazwał Jezusa „światłem na oświecenie pogan i chwałą Izraela”. Ofiarowanie Pańskie w Jerozolimie obchodzono już w IV w., uroczystości zazwyczaj odbywały się nocą, gdzie podczas procesji używano licznych świec. Jeśli chodzi o Kościół zachodni to pierwsze wzmianki pojawiły się w VII w. Mieszkańcy Rzymu uczestniczyli w maryjnej procesji do sanktuarium rzymskiego – bazyliki Matki Bożej Większej i to właśnie ta procesja prawdopodobnie nadała świętu Pańskiemu charakter maryjny. W X w. pojawił się obrzęd poświęcenia świec, co jeszcze mocniej podkreśla symbolikę światła. Należy pamiętać, że Ofiarowanie Jezusa symbolizuje początek nowego przymierza, gdzie Syn Boży sam jest świątynią. Idea tego święta podkreśla Bożą powszechność zbawienia.
Źródło: https://opusdei.org/pl-pl/article/ofiarowanie-panskie/ https://hurtpawel.pl/blog/swieto-ofiarowania-panskiego Ofiarowanie Pańskie